خیر و شر

حماقت و ترس، سال هاست دارد از انسان تلفات سنگین می گیرد رنجور می کند و کم کم جانشان را می گیردو این نیست جز نتیجه ی تنهایی و ناپاکی آن ها و این ها نیز به وجود نخواهند آمد مگر در غیاب اصولی واحدقوانینی کامل وجامع برای همه انسان ها، که با وجود همه ی توانشان هیچ گاه نخواهند توانست آن را ترسیم کنندو جنگ خیر و شر از همین جا آغاز شدچشم ها بینا اما یا نمی دیدند و یا آنچه می خواستند با آنچه می دیدند تفاوت داشت انسان های زیادی شر را برگزیدند، شریعت ساختند، خوب و بد را خود تعیین کردند، دیری نپایید که اختلاف کردند و به جان هم طمع کردندکم کم از هم دور شدند و صاحب دو صفت شدند، یکی تنهایی و دیگری ناپاکیپس از مدت کوتاهی تنهایی و دوری از یکدیگر مبدل به ترس گشت و ناپاکی و اشتباهات مکرر تبدیل به حماقت شدآنان دیگر نه علمی داشتند و نه جرأت انجام کاریپس در میان سختی و ناامیدی غوطه ور گشتنداما آن سوی میدان ...اندکی از آدمیان خیر را برگزیدندبه زودی دانستند خیر و هر چه خوبی است همان تجلی وجودی است که نامش خداستآن ها بی چون و چرا، رأی خود رها کردند و نوری را برگزیدند که قوانینش فرای تصور چشمان آن ها بودبه سرعت در کنار یکدیگر یکرنگ شدند و نیکو عمل به هم نزدیک بودنشان، ترس را از وجودشان برد و کردار نیکشان، دانایشان ساختآن ها یاد گرفته بودند در شرایط مختلف آرامش یابند دو لشکر مقابل هم یک سو حماقت و ترس که ازدحامشان دلخوششان کرده و آن طرف دانایی و شجاعت که تعداد بسیار اندکشان کارشان را بسیار سخت کرده همه دریافته بودند، نه از جمعیت زیاد ترسوهای نادان کاسته خواهد شد و نه اندک دانایان شجاع ترک میدان خواهند کرد... تا روز موعودتا روز جنگ روشنی و تاریکی Adblo